Kanino ka natatakot?

Pentecost Sunday  June 8

First reading Acts 2:1-11

When Pentecost day came round, they had all met in one room, when suddenly they heard what sounded like a powerful wind from heaven, the noise of which filled the entire house in which they were sitting; and something appeared to them that seemed like tongues of fire; these separated and came to rest on the head of each of them. They were all filled with the Holy Spirit, and began to speak foreign languages as the Spirit gave them the gift of speech.

  Now there were devout men living in Jerusalem from every nation under heaven, and at this sound they all assembled, each one bewildered to hear these men speaking his own language. They were amazed and astonished. ‘Surely’ they said ‘all these men speaking are Galileans? How does it happen that each of us hears them in his own native language? Parthians, Medes and Elamites; people from Mesopotamia, Judaea and Cappadocia, Pontus and Asia, Phrygia and Pamphylia, Egypt and the parts of Libya round Cyrene; as well as visitors from Rome – Jews and proselytes alike – Cretans and Arabs; we hear them preaching in our own language about the marvels of God.’

Psalm                                                                          Psalm 103:1,24,29-31,34

Second reading                                                       1 Corinthians 12:3-7,12-13

No one can say, ‘Jesus is Lord’ unless he is under the influence of the Holy Spirit.
There is a variety of gifts but always the same Spirit; there are all sorts of service to be done,
but always to the same Lord; working in all sorts of different ways in different people, it is the 
same God who is working in all of them. The particular way in which the Spirit is given to each 
person is for a good purpose. Just as a human body, though it is made up of many parts, is a
single unit because all these parts, though many, make one body, so it is with Christ. In the one 
Spirit we were all baptised, Jews as well as Greeks, slaves as well 
as citizens, and one Spirit was given to us all to drink.

Gospel                                                                       John 20:19-23

In the evening of the first day of the week, the doors were closed in the room where the disciples were, for fear of the Jews. Jesus came and stood among them. He said to them, ‘Peace be with you’, and showed them his hands and his side. The disciples were filled with joy when they saw the Lord, and he said to them again, ‘Peace be with you.

‘As the Father sent me,

so am I sending you.’

After saying this he breathed on them and said:

‘Receive the Holy Spirit.

For those whose sins you forgive,

they are forgiven;

for those whose sins you retain,

they are retained.’

Reflection by Nats Vibiesca

Iba’t iba ang dahilan, lahat tayo’y minsan nang dinatnan ng takot sa kung sino man. Kapag takot sa tao ang pinag-uusapan, agad na pumapasok sa isip ko ang mga terror kong guro noon (mula elementarya hanggang kolehiyo); naiisip ko rin ang mga tiyahin ko na pilit kaming pinapatulog noon tuwing tanghali at kung hindi kami matutulog ay pingot at kurot sa singit ang aabutin. Noon iyon na wala pa ‘kong kamalay-malay sa paligid na ginagalawan. Pero ngayon, ang mga tao sa gobyerno ang siyang nakapagdudulot ng matinding takot sa akin (o sa karamihan). Hindi ba’t nakakatakot na napakaraming sinungaling at kurakot sa pamahalaan na kitang-kita ang mga kalokohan dahil saksakan ng dami ang mga ebidensiya ng kawalanghiyaan pero hindi naman sila napaparusahan? Totoong nakakatakot ang pagkawala ng mga konsiyensiya ng mga dapat ay lingkod ng bayan ngunit naging halimaw na sa kasakiman at nakalimutan ang dapat na serbisyong ibinibigay sa mamamayan.  

At ang mas matinding pagkatakot ay hindi lang para sa sarili kundi ang takot para sa kinabukasan ng ating mga anak. Ano’ng klaseng bayan ang magigisnan ng mga batang henerasyon? Nakakatakot din ang maaaring isumbat nila sa atin sa pagpapamana ng kaguluhan at kahirapan ng lipunan. At ano ang kontribusyon ng mga nasa gitnang uri (middle class) sa pagsasaayos ng ating bansa? Sapat bang magkibit-balikat na lang sila, siguraduhin ang sariling kapakanan ng pamilya, at maghintay na lang ng kung anumang solusyon ang dumating para sa bayan? Pinaghirapan nga naman nila ang kasalukuyang estado sa buhay kaya’t marapat lang na protektahan ang mga bagay na bunga ng kanilang pagsusumikap. Samantalang ang mga hampaslupa, etsapuwera, dugyot na mamamayan ay napipinid ang boses sa kawalan. 

Ayoko na ngang tanungin pa ang mga taong sobrang yaman dahil si Jesus na nga ang nagsabing dadaan muna sila sa butas ng karayom bago pa makarating sa langit.  Saan huhugutin ng mas nakararaming mamamayang naghihirap sa kasalukuyang panahon ang lakas ng loob sa pagsupil ng kasamaan sa bayan? Punong-puno na ng pagkatakot ang kawawang mamamayan. Wala na nga rin siyang malugaran upang makapagtago.

Subalit sa gitna ng lahat ng pagkatakot na bumabagabag sa atin, tuwi-tuwina’y sa ganitong pagkakataon ay biglang nagpapakita ang Panginoon sa atin (tulad ng sa Ebanghelyo ngayon). Dahil sa sobrang kaguluhan, kalituhan at pagkatakot, madalas ay nakakaligtaan nating lumapit sa Diyos, kaya’t ang Diyos na mismo ang lumalapit sa atin upang magbigay ng pambihirang kapayapaan. Pilit hinahanap ng Diyos ang sinumang nagtatago dahil sa malabis na pagkatakot at saka ibibigay ang kapayapaan na hindi kayang ibigay ninuman. Ang kapayapaang dulot ni Jesus ay kayang pumawi ng lahat ng pagkatakot, kaguluhan, kahirapan, at kasawian sa buhay. Para bagang sinasabi Niyang “Relaks lang, ako’ng bahala sa inyo, kaya kong gawan ng paraan ang lahat ng problema ninyo.” Hindi ba’t ganito ang mga salitang nakakapagpagaan ng anumang suliranin sa buhay? Kapag nasigurado na niyang panatag na ang ating mga kalooban, saka niya tayo bibigyan ng misyon. 

Bilang tao, kabahan man tayo nang kaunti sa anumang misyon, hinding-hindi na matotodo ang ating pagkatakot sa sinumang humahadlang sa kagustuhan ng Diyos, dahil ang Espiritu ng Diyos na ibinigay ni Jesus ay nasa kalooban na natin. Kaya nga’t hindi na nakapagtataka na sa kabila ng kahirapan, may mga tao pa ring tapat na naglilingkod sa kumpanyang pinapasukan. Hindi sila nagdadalawang isip gumawa ng kabutihan kaya’t hindi nila maaatim na pagnakawan ang kumpanyang pinagtatrabahuhan. Lagi nilang isinasang-alang-alang ang sasabihin ng kanilang mga anak at ng darating pang henerasyon. Ang mga taong nakatanggap ng misyong kaloob ni Jesus ay hindi na natatakot maging mabuting halimbawa saan man magpunta.     

Prayer

Panginoong Jesus, salamat sa Iyong handog na kapayapaan lalo na ngayong nalilito na kami sa kaguluhang nararanasan sa aming bayan. Manatili nawa sa amin ang kaloob mong Espiritu upang maging matatag kami sa pagtupad ng misyong maging mabuting halimbawa ng isang tunay na Kristiyano.  Amen.

" Matatakutin Ka Ba? "

“ True repentance will lead us to salvation ” 

First Reading: Acts 3:13-15, 17-19

The God of Abraham and of Isaac and of Jacob, the God of our fathers, glorified his servant Jesus, whom you delivered up and denied in the presence of Pilate, when he had decided to release him. But you denied the Holy and Righteous One, and asked for a murderer to be granted to you, and killed the Author of life, whom God raised from the dead. To this we are witnesses. and killed the Author of life, whom God raised from the dead. To this we are witnesses. But what God foretold by the mouth of all the prophets, that his Christ should suffer, he thus fulfilled. Repent therefore, and turn again, that your sins may be blotted out, that times of refreshing may come from the presence of the Lord.

 Res. Psalm: Psalms: 4:2,4, 7-8,9

Second Reading: 1John 2:1-5

My children,  I am writing this to you so that you may not commit sin. But if anyone does sin, we have an Advocate with the Father, Jesus Christ the righteous one. He is expiation for our sins, and not for our sins only but for those of the whole world. The way we may be sure that we know him is to keep his commandments. Whoever says, "I know him," but does not keep his commandments is a liar, and the truth is not in him. whoever keeps his word, the love of God is truly perfected in him. This is the way we may know that we are in union with him:

Gospel: Luke 24:35-48

Then the two recounted what had taken place on the way and how he was made known to them in the breaking of the bread. While they were still speaking about this, he stood in their midst and said to them, "Peace be with you." But they were startled and terrified and thought that they were seeing a ghost. Then he said to them, "Why are you troubled? And why do questions arise in your hearts? Look at my hands and my feet, that it is I myself. Touch me and see, because a ghost does not have flesh and bones as you can see I have. And as he said this, he showed them his hands and his feet. While they were still incredulous for joy and were amazed, he asked them, "Have you anything here to eat?" They gave him a piece of baked fish; he took it and ate it in front of them. He said to them, "These are my words that I spoke to you while I was still with you, that everything written about me in the law of Moses and in the prophets and psalms must be fulfilled." Then he opened their minds to understand the scriptures. And he said to them, "Thus it is written that the Messiah would suffer and rise from the dead on the third day and that repentance, for the forgiveness of sins, would be preached in his name to all the nations, beginning from Jerusalem. You are witnesses of these things.

Reflection by:

Pam Manzano

Sabi nila, ang tanging bagay na permanente sa mundo ay ang pagbabago. Maraming uri ng pagbabago at bilang tao, wala ni isa man sa atin ang lusot dito. May mga pagbabago tayong inaasam para sa ikagaganda ng isang bagay o aspeto ng ating buhay. Sino nga ba naman ang may ayaw na umunlad, diba? Ngunit sa kabilang banda, may mga nagaganap ding pagbabago na sa una ay akala natin ay tungo sa ikabubuti, yun pala, sa bandang huli, mas nakasasama pa. Pero ano man ang uri ng mga pagbabagong hinaharap ng bawat isa sa atin sa araw-araw, iisa ang karaniwang tingin: NAKAKATAKOT ANG PAGBABAGO.

 Hindi naman talaga nakakatakot ang pagbabago. Pagsubok nga ito sa bawat isa sa atin. Sinasabi lang natin na nakakatakot ito dahil sa hindi natin alam ang haharapin natin. Minsan, kaya pa tayo natatakot ay dahil sa hindi natin alam kung tama ba ang desisyon natin para tahakin ang daan tungo sa pagbabago. Sigurista kasi ang tao. Mangilan-ngilan lang ang masasabi natin talagang bukas sa pagbabago. Gusto laging may pinanghahawakang matibay na ebidensya para sa bandang huli, magkandaloko-loko man ang mga pangyayari dahil sa pagbabago, may “fall-back” pa rin. May seguridad pa rin. May pupuntahan pa rin. May sasalo pa rin. Umamin ka man o hindi, minsan sa buhay mo (mapa trabaho, pamilya, pag-aaral, buhya pagmamahal, o anu pa man yan), alam kong naranasan mo at alam mo kung ano ang sinasabi ko.

 Pero ang ganyang klase ng takot, hindi uubra sa pananampalatayang Kristiyano. Sabi sa diksyonaryo, ang pananampalataya ay isang matibay na paniniwala sa isang bagay o kapangyarihan na hindi pa kailanman nakikita. Kung patuloy na magiging sigurista ang tao pagdating sa pananampalataya, tingin mo, saan tayo pupulutin kapag nagkataon?

 Maging bukas tayo sa mga pagbabagong kumakatok sa ating pintuan ngayon. Lumipat ka sa trabahong alam mong tama para iyo, tumira ka sa lugar na matagal mo nang gustong tirahan. Mag-aral ka ng kursong nais mong kuhanin noon pero hindi mo nagawa dahil sa pagsunod sa kursong gusto ng nanay at tatay mo. Ipagawa mo ang kwarto mo o kung mabait ka, sama mo na buong bahay nyo. Maghanap ka ng bagong libangan. Kung pintor ka noon, maging mang-aawit ka naman ngayon. Magpagupit ng maikli, magpakulot, magpapayat, o kung ano pa mang pagbabago na nais mong gawin sa lahat ng aspeto ng buhay mo na makakabuti sa iyong pagkatao. Sundin mo ang sigaw ng puso mo. Basta para lang sa ikabubuti at ikagaganda ng buong pagkatao mo.

Sa lahat ng pagbabago na nabanggit ko sa itaas, lahat yan “superficial”. Lahat yan, pagdating ng panahon, mawawala. Papangit uli at dadating ang panahong kailangan mo ulit mag-isip para sa panibagong pagbabago. Ang Ebanghelyo ngayon, kumakatok sa puso at isip ng bawat isa sa atin at iisa ang Kaniyang sinasabi: Magbago para sa pananampalataya.

Talikdan ang buhay na puno ng duda. Iwasan ang baluktot na pamumuhay. Kung manloloko ka noon, pakiusap, sa ngalan ng pagbabago at pagbabalik-loob sa pananampalataya, huwag ka ng manloko muli. Kung namamatay ang pagmamahal mo sa Diyos, subukan mong dumalo sa isang “retreat”,  magpabibago ng debosyon, o anu pa mang paraan na sa tingin mo makapagpapatibay sa pananampalatayang unti-unting nawawala. Magbago para sa ikabubuti ng buhay-ispiritwal. Para sa ikalalapit pa ng bawat isa sa atin kay Hesus. Para magampanan natin ng maayos ang misyon na ibinigay Niya sa bawat isa na ipamahagi ang Mabuting Balita ng kaligtasan. Para sa ikagagaling ng bansang Pilipinas at sa “spiritual breakthrough” na kailangan ng maraming Kristiyano sa buong mundo. Huwag tayong maging bulag at bingi sa imbitasyon sa atin ni Hesus para dumalo sa Kanyang piging.

Hindi nakakatakot ang pagbabago. Sawa ka na sa magulong mundo? Manalig ka. Yakapin natin ang pagbabago at umpisahan natin ito sa ating mga sarili.

Prayer

Panginoon, patuloy mo pong patatagin ang aming pananampalataya. Sa panahong ito kung saan marami sa amin ang kinakain ng takot at kawalang pag-asa, ipakita Mo sa amin na Ikaw ang daan, katotohanan at buhay. Hayaan Mo pong sumilay ang Iyong liwanag sa bawat pusong pagal at pananampalatayang nahihimlay.Amen.